![](https://mail.islamquest.net/components/com_islamquest/template/islamquest/images/loading.gif)
لطفا صبرکنید
313
- اشتراک گذاری
بر اساس برخی از گزارشها، مالک بن انس کاهلی،[1] (یا باهلی)[2] یکی از دهها شهید کربلا است.[3] وی بعد از بُرَیر (بُدَیر) بن خُضَیر(حَفِیر[4]) هَمْدانی،[5] یا قُرَّة بن أَبِی قُرَّةَ غِفَارِی،[6] و قبل از زیاد بن مُهَاصِر(مُهَاجِر)،[7] یا عمرو بن مُطاع جُعْفی،[8] در حالی که این اشعار را میخواند، به میدان رفت:
«قَدْ عَلِمَتْ کاهِلُهَا وَ دُودَانُ وَ الْخِنْدِفِیونَ وَ قَیسُ عَیلَانَ
بِأَنَّ قَوْمِی قُصَمُ الْأَقْرَانِ یا قَوْمِ کونُوا کأُسُودِ الْجَانِ
آلُ عَلِی شِیعَةُ الرَّحْمَنِ وَ آلُ حَرْبٍ شِیعَةُ الشَّیطَانِ»[9]
(افراد قبیلههای کاهل، دودان، خندف و قیس عیلان بدانند که قوم من درهم شکننده هماوردان هستند. شما هم مانند شیران ژیان باشید. آل علی شیعه و پیرو خداوند رحمان بوده، و خاندان حرب(پدر ابوسفیان) پیرو شیطان هستند.
این اشعار در برخی از منابع دیگر با کمی تغییر ذکر شده است:
«قد علمت مالک و ذودان و الخندفیون و من قیس غیلان
بأن قومی آفة الأقران لدی الوغی وسادة الفرسان
فباشروا الموت بطعن آن لسنا نری العجز عن الطعان
آل علی شیعة الرحمن آل زیاد شیعة الشیطان».[10]
و یا
«قد علمت کاهل ثم دودان و الخندفیون و قیس عیلان
«بأنّ قومی آفة للأقران و اننی سید تلک الفرسان».[11]
گزارش شده است که ایشان بعد از کشتن چهارده[12] و یا هیجده نفر[13] از سپاه عمر بن سعد به شهادت رسید.
[1]. شیخ صدوق، امالی، ص 161، بیروت، اعلمی، چاپ پنجم، 1400ق.
[2]. ابن اعثم کوفی، احمد بن اعثم، الفتوح، تحقیق، شیری، علی، ج 5، ص 107، بیروت، دار الاضواء، 1411ق.
[3]. امالی، ص 161.
[4]. مجلسی، محمد باقر، بحار الانوار، ج 44، ص 320، بیروت، دار إحیاء التراث العربی، چاپ دوم، 1403ق.
[5]. امالی، ص 161.
[6]. ابن شهر آشوب مازندرانی، مناقب آل أبی طالب(ع)، ج 4، ص 102، قم، علامه، چاپ اول، 1379ق.
[7]. امالی، ص 161.
[8]. مناقب آل أبی طالب(ع)، ج 4، ص 102.
[9]. امالی، ص 161؛ برخی از منابع این اشعار را برای انس بن حارث کاهلی ذکر کردند. ر. ک: ابن نما حلی، جعفر بن محمد، مثیر الأحزان، ص 63، قم، مدرسه امام مهدی(عج)، چاپ سوم، 1406ق.
[10]. الفتوح، ج 5، ص 107.
[11]. خوارزمی، موفق بن احمد، مقتل الحسین(ع)، ج 2، ص 22، قم، انوار الهدی، چاپ دوم، 1423ق.
[12]. مناقب آل أبی طالب(ع)، ج 4، ص 102.
[13]. امالی، ص 161.